Τα καλύτερα συνθήματα σε τοίχους !

Μη σκοτωνετε τα κουνουπια,αλλοι σας πινουν το αιμα

“Τα πτυχία copies κτώνται” 
(Σε τοίχο στην περιοχή Γκύζη) 

“Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται” 
(4ο Λύκειο, Καλαμάτα) 

“Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν;” 
(Ε.Μ.Π., Αθήνα) 

“Γαμώ την περιέργειά του Χριστοφορου Κολομβου” 
(Decadence, Αθήνα) 

“Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο… αντιπαθητικοί αντικαπνιστές” 
(Τ.Ε.Ι., Αθήνας) 

“Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο” 
(Γκάζι, Αθήνα) 

“Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα” 
(Μύλος, Θεσσαλονίκη) 

“Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά” 
(Μεταξουργείο, Αθήνα) 

“Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία” 
(Αν club, Αθήνα) 

“Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν” 
(οδός Σινώπης, Αθήνα) 

“Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε” 
(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα) 

“Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση” 
(οδός Μπενάκη, Αθήνα) 

“Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;” 
(λόφος Στρέφη, Αθήνα) 

“Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα” 
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα) 

“Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους” 
(Ψυρρής, Αθήνα) 

“Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή” 
(οδός Στουρνάρα, Αθήνα) 

“Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας” 
(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

http://my-greek.blogspot.com/2009/01/blog-post_1096.html

kurd inside!(κατά το “intel inside”)-Ή ΑΛΛΙΩΣ,ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΔΟΥΣ ΜΕΣΑ ΡΕΕΕ!!!

ΧΑΙΡΕ ΑΥΛΗ ΛΟΓΙΚΩΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ(ΜΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ…)

I Have a Dream
August 28, 1963

---

Five score years ago, a great American, in whose symbolic shadow we stand signed the Emancipation Proclamation. This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of captivity.

But one hundred years later, we must face the tragic fact that the Negro is still not free. One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languishing in the corners of American society and finds himself an exile in his own land. So we have come here today to dramatize an appalling condition.

In a sense we have come to our nation’s capital to cash a check. When the architects of our republic wrote the magnificent words of the Constitution and the declaration of Independence, they were signing a promissory note to which every American was to fall heir. This note was a promise that all men would be guaranteed the inalienable rights of life, liberty, and the pursuit of happiness.

It is obvious today that America has defaulted on this promissory note insofar as her citizens of color are concerned. Instead of honoring this sacred obligation, America has given the Negro people a bad check which has come back marked “insufficient funds.” But we refuse to believe that the bank of justice is bankrupt. We refuse to believe that there are insufficient funds in the great vaults of opportunity of this nation. So we have come to cash this check — a check that will give us upon demand the riches of freedom and the security of justice. We have also come to this hallowed spot to remind America of the fierce urgency of now. This is no time to engage in the luxury of cooling off or to take the tranquilizing drug of gradualism. Now is the time to rise from the dark and desolate valley of segregation to the sunlit path of racial justice. Now is the time to open the doors of opportunity to all of God’s children. Now is the time to lift our nation from the quicksands of racial injustice to the solid rock of brotherhood.

It would be fatal for the nation to overlook the urgency of the moment and to underestimate the determination of the Negro. This sweltering summer of the Negro’s legitimate discontent will not pass until there is an invigorating autumn of freedom and equality. Nineteen sixty-three is not an end, but a beginning. Those who hope that the Negro needed to blow off steam and will now be content will have a rude awakening if the nation returns to business as usual. There will be neither rest nor tranquility in America until the Negro is granted his citizenship rights. The whirlwinds of revolt will continue to shake the foundations of our nation until the bright day of justice emerges.

But there is something that I must say to my people who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice. In the process of gaining our rightful place we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred.

We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. We must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force. The marvelous new militancy which has engulfed the Negro community must not lead us to distrust of all white people, for many of our white brothers, as evidenced by their presence here today, have come to realize that their destiny is tied up with our destiny and their freedom is inextricably bound to our freedom. We cannot walk alone.

And as we walk, we must make the pledge that we shall march ahead. We cannot turn back. There are those who are asking the devotees of civil rights, “When will you be satisfied?” We can never be satisfied as long as our bodies, heavy with the fatigue of travel, cannot gain lodging in the motels of the highways and the hotels of the cities. We cannot be satisfied as long as the Negro’s basic mobility is from a smaller ghetto to a larger one. We can never be satisfied as long as a Negro in Mississippi cannot vote and a Negro in New York believes he has nothing for which to vote. No, no, we are not satisfied, and we will not be satisfied until justice rolls down like waters and righteousness like a mighty stream.

I am not unmindful that some of you have come here out of great trials and tribulations. Some of you have come fresh from narrow cells. Some of you have come from areas where your quest for freedom left you battered by the storms of persecution and staggered by the winds of police brutality. You have been the veterans of creative suffering. Continue to work with the faith that unearned suffering is redemptive.

Go back to Mississippi, go back to Alabama, go back to Georgia, go back to Louisiana, go back to the slums and ghettos of our northern cities, knowing that somehow this situation can and will be changed. Let us not wallow in the valley of despair.

I say to you today, my friends, that in spite of the difficulties and frustrations of the moment, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream.

I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: “We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal.”

I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slaveowners will be able to sit down together at a table of brotherhood.

I have a dream that one day even the state of Mississippi, a desert state, sweltering with the heat of injustice and oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice.

I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character.

I have a dream today.

I have a dream that one day the state of Alabama, whose governor’s lips are presently dripping with the words of interposition and nullification, will be transformed into a situation where little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls and walk together as sisters and brothers.

I have a dream today.

I have a dream that one day every valley shall be exalted, every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight, and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together.

This is our hope. This is the faith with which I return to the South. With this faith we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. With this faith we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphony of brotherhood. With this faith we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to stand up for freedom together, knowing that we will be free one day.

This will be the day when all of God’s children will be able to sing with a new meaning, “My country, ’tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing. Land where my fathers died, land of the pilgrim’s pride, from every mountainside, let freedom ring.”

And if America is to be a great nation this must become true. So let freedom ring from the prodigious hilltops of New Hampshire. Let freedom ring from the mighty mountains of New York. Let freedom ring from the heightening Alleghenies of Pennsylvania!

Let freedom ring from the snowcapped Rockies of Colorado!

Let freedom ring from the curvaceous peaks of California!

But not only that; let freedom ring from Stone Mountain of Georgia!

Let freedom ring from Lookout Mountain of Tennessee!

Let freedom ring from every hill and every molehill of Mississippi. From every mountainside, let freedom ring.

When we let freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God’s children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual, “Free at last! Free at last! Thank God Almighty, we are free at last!”

http://www.quoteland.com/library/speeches/dream.asp

ΜΟΥ ΤΗΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΜΠΛΟΓΚΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΤΩΡΑ?

ΤΙΜΗ ΜΟΥ…ΕΛΠΙΖΩ ΜΟΝΟΝ ΝΑ ΜΕ ΒΡΙΖΕΙ!!!

vipcartoons.blog.com.mk/node/172482

ΑΣΕ ΠΟΥ Η ΔΟΞΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΜΠΛΟΓΚ!!!(ΕΙΧΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ ΕΠΡΕΠΕ,ΜΗΝ ΜΕ ΠΡΗΖΕΤΕ ΤΩΡΑ,,,,ΙΣΑ ΙΣΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ!!!)

ΠΑΝΤΩΣ ΟΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΛΙΓΕΣ…ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ???

Α,ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑ…ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙΘΑ ΓΙΝΕΙ-ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ…-ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΜΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΘΑΝΑΙ…

11.000.000 ΠΡΟΒΑΤΑ!(TOY BANG-GR!)

ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

ΜΕ ΠΡΟΤΥΠΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΑ ΠΛΗΘΗ,ΟΧΙ ΜΕ ΛΟΓΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ-ΓΟΥΣΤΑΥΟΣ ΛΕ ΜΠΟΝ

 

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΥΠΝΟΣ ,ΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΟΣ.ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΝΟΥΝ ΕΝΑΝ ΗΛΙΘΙΟ-ΣΙΛΕΡ

 

ΑΡΙΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ,ΕΝΩ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΙΣΟΤΗΣ,Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ-ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ(ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ,ΗΘΙΚΑ)

 

ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ,ΚΑΗΜΕΝΕ,ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΨΧΗ.ΟΙ ΛΑΟΙ ΠΣΤΕΥΟΥΝ ΠΙΟΤΕΡΟ Τ’ΑΥΤΙΑ ΤΟΥΣ,ΠΑΡΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ.ΠΙΟΤΕΡΟ ΤΟ ΜΥΘΟ,ΠΑΡΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.ΠΙΟΤΕΡΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ-Κ.ΒΑΡΝΑΛΗ-Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΩΜΟΥ

 

ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΙΚΤΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΜΙΑ Η ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ-ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΖΕΦΕΡΣΟΝ-ΗΠΑ

 

Όταν οι Τούρκοι μελετούν Θουκυδίδη…

Το παρακάτω αποτελεί απόσπασμα από συνομιλία του κορυφαίου καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Παναγιώτη Ήφαιστου με Τουρκοκύπριο συνάδελφό του στο πλάισιο του επιστημονικού συνεδρίου “Μια Συντακτική Συνέλευση από τους Κύπριους για τους Κύπριους”, η οποία έλαβε χώρα προ ημερών (κατά τραγική ειρωνία) στη Ζυρίχη και κατέληξε σε φιάσκο:
“(…) σε απάντηση στη θέση μου, ότι στην Κύπρο υπάρχουν Έλληνες και Τούρκοι, πως δεν μπορούν ούτε πρέπει να εγκαταλείψουν την ταυτότητά τους και πως πρέπει να ζήσουν σε ένα κράτος δικαίου, μέλος της Ε.Ε., κυριολεκτικά με έπιασε αδιάβαστο. Με αυτοπεποίθηση μού απάντησε: «Ναι, συμφωνώ. Εσείς είσαστε Έλληνες, εμείς είμαστε Τούρκοι, έτσι πρέπει να είναι γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, εμείς όμως μαζί με την Τουρκία είμαστε πιο ισχυροί, θα σας επιβάλουμε συνομοσπονδία, για να διασφαλίζονται τα συμφέροντα της Τουρκίας επί ολοκλήρου της Κύπρου, εσείς αργά ή γρήγορα θα προσαρμοστείτε και η ζωή συνεχίζεται. Διαβάστε Θουκυδίδη».”
Εννοώντας αυτό που αγνοούν συστηματικά οι εκάστοτε ελλαδικές πολιτικές ηγεσίες, οτι σε έναν κόσμο κυρίαρχων κρατών, όπου υπάρχουν αίτια πολέμου, στις διεθνείς σχέσεις «δίκαιο υπάρχει όταν υπάρχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι ισχυροί επιβάλλουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και προσαρμόζονται».
Με ανυπομονησία περιμένω τη μονογραφία που ετοιμάζει ο αξιότιμος κ. καθηγητής για τον ρόλο του “ποικιλότροπα χρηματοδοτούμενου” ΕΛΙΑΜΕΠ και του κ. Κουλουμπή στη διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τα είκοσι τελευταία χρόνια…

http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/04/blog-post_20.html

ΤΟ ΑΔΕΛΦΑΤΟ ΤΩΝ ΔΑΝΑΩΝ-ΜΑΝΟΥ ΦΑΛΤΑΙΤΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Η δύναμη είναι στην ένωση και τ’ Αδερφάτο ενώνει
Από μικρά παιδιά το ξέρουμε
τι πάει να πει αλληλεγγύη, συντροφιά κι αντάμα.
Και πώς βοηθά τον ένανε ο άλλος
για ν’ ανεβούνε στο βουνό πιο εύκολα κι οι δυο.
Και πώς τα χέρια νίβονται ανάμεσά τους
κι ύστερα πως μαζί τα δυο νίβουν το πρόσωπο.
Να η πνοή κι η δύναμη και τ’ Αδερφάτου μας η μαστοριά.

Όταν χτυπιέται το ‘να δάχτυλο
ολάκερο το χέρι μας πονά.

Ουαί κι αλοίμονο σ όποιον θαρρέψει και μας δει σα μονοδάχτυλο, όποιου κι αν είναι από μας.
Πίσω απ τα πέντε μονοδάχτυλά μας
είν’ η γροθιά.

Η δύναμη είναι στην ένωση
και τ’ Αδερφάτο ενώνει.

Άλλη μια τραβηξιά κλωστής απ’ το τσουράπι
και θα ξηλωθεί.

Είμαστε μια γροθιά.
Κανένα δάχτυλο απ’ το χέρι μας
δεν φεύγει μακριά.
Το ‘να, δίπλα στ άλλο.
Κι όλα δεμένα κι ενωμένα
και σφιχτά.

Το Αδερφάτο των Ελλήνων
ούτε κοιμάται, ούτε φοβάται
ούτε ξεχνά.

Αλληλέγγυα στάση
Ουαί, σ όποιον τα βάλει
με την Φυλή των Δαναών
την Ενωμένη και Μεγάλη.

Ουαί κι αλοίμονο σ όποιον θαρρέψει
γυναίκα Δαναού να κλέψει.

Αλοίμονο σ αυτόν πού θα προσβάλει
μια τρίχα από Δαναού κεφάλι.

Ο Φταίχτης θα σφαχτεί.
Η Γη του θα καεί.

Ουαί κι αλοίμονο σ όποιον τα ‘βαλε
με το Αδερφάτο των Ελλήνων.

 http://skyroson.gr/skyros/index.php?option=com_content&task=view&id=258&Itemid=123

ΣΚΥΡΙΤΕΣ-ΜΑΝΟΥ ΦΑΛΤΑΙΤΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Μαντατοφόρους,
με πανιά στο νου, φτερά στα πόδια,
θα στείλει,
στους Δελφούς
στην Ελευσίνα
στη Δωδώνη
και τη Θεμίσκυρα
το Μέγα Μοναστήρι των Αμαζόνων,
όλα δικά της, από γεννησιμιού Μετόχια.
Νά σηκώσουν, απ τον μαρμαρωμένο ύπνο τους,
τους Μαχητές Ιεροφάντες.
Μπροστάρηδες να μπουν τ’ αγώνα,
με το σπαθί και τη Σοφία την ΄Αγια,
σπέρνοντας Θείο Πνέμα.

Και την Βαλανιδιά την αμάραντη θα σείσει,
το Σκυριανό Δεντρί των Ηρώων,
που ‘χουν γεννήτορα τον Μάντη Σκύρο,
τον Δωδωναίο,
τον Θρυλικό.

Έχουν φτερά αυτοί, αετού μεγάλα,
και δυνατά τα κράνυχά τους.
Βλέπει μακριά κι αλάθευτα η ματιά τους…

Ο Πρώτος Κύκλος κλείστει.
Η Φυλλωσιά η παλιά κουράστει
κι έπεσε.
Τώρα θρέφει τις ρίζες της Δρύς της Αθάνατης,
πού την γέννησαν.
Βλαστάρια ξεπετιόνται νέα.
Γεμάτα Δύναμη.
Άπληστα για Ζωή και Μεγάλους Αγώνες.

Νέα Γενιά αρχίζει.
Τα χιόνια λιώσαν.
Τ’ αστέρια σβήσαν.
Η αυγή γλυκοχαράζει.

Μια Νέα Μέρα,
Χιλιόχρονα Μεγάλη, φυτρώνει.

Ώρα να ξαναγεννηθούμε πάλι.
Σα Φοίνικας,
σαν Άνοιξη,
σα Φίδι.

Αθήνα – Σάββατο 3 Απρίλη 1993

http://skyroson.gr/skyros/index.php?option=com_content&task=view&id=258&Itemid=123